Δευτέρα, Δεκεμβρίου 13, 2010

Ακροβατικά σε πιτσαρία.

Μπορεί να αργείς να φας σε αυτό το κατάστημα αλλά τουλάχιστον περνάς καλά.

Posted via email from KamenaPixel

Κυριακή, Δεκεμβρίου 12, 2010

Βάζοντας το χέρι σε υγρό άζωτο.

Είναι λίγο δύσκολο να μην έχει δει κάποιος έστω και ένα βίντεο στο internet με ανθρώπους που κάνουν παράξενα πράγματα με υγρό άζωτο. Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μπορεί να παγώσει ότι έρχεται σε επαφή μαζί του. Στο βίντεο αυτό όμως κάποιος βάζει το γυμνό του χέρι μέσα. Το ότι δεν χρειάστηκε προσθετικό μέλος μετά από αυτό εξηγείται από ένα στρώμα αέρα που προστατεύει το χέρι του. Επίσης φαίνεται σαν να συμβαίνει και κάποιο είδος "έκρηξης" αλλά υποθέτω ότι με ξεγελά το φλας της φωτογραφίας.

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Νοεμβρίου 20, 2010

Πως πλένουμε μια γάτα 2.

Εδώ η γάτα δείχνει να υποφέρει. Και το πιστεύω πραγματικά. Αυτό το βίντεο που θύμισε μία από τις πρώτες αναρτήσεις που έκανα (http://kamenapixel.posterous.com/7815172). Δείτε το βίντεο και διαβάστε τις οδηγίες και μετά πείτε μου πια είναι καλύτερη μέθοδος.

Posted via email from KamenaPixel

Τρίτη, Νοεμβρίου 09, 2010

Ηρεμία θέλω... :)

Είναι ένας μήνας τώρα απουσίας. Βασικά είναι παραπάνω. Λίγο παραπάνω, όχι πολύ. Ούτε που κατάλαβα πως έγινε. Μάλλον το κατάλαβα πολύ καλά. Το ένιωσα. Πώς το λένε;
Κούραση. Γενικά είμαι στη φάση "Δώστε μου ένα καφάσι". Ούτε αυτό θα φτάσει.
Προς το παρόν όλα δείχνουν να σταθεροποιούνται. Αυτό θέλω και εγώ. Δεν θέλω να γράφω και πολλά παραπάνω για αυτό πάρτε ένα τραγουδάκι μέχρι την επόμενη.

 

Posted via email from KamenaPixel

Δευτέρα, Οκτωβρίου 04, 2010

Τι ήχο έχουν οι αλγόριθμοι ταξινόμησης.

Σε αυτό το βίντεο ο δημιουργός αντιστοίχησε τις φάσης διαφόρων αλγορίθμων ταξινόμησης σε ήχους. Δείτε το απλά και μόνο για το geekiness του θέματος. :D

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 25, 2010

Η πειρατεία μουσικής πριν τους υπολογιστές.

Όχι και ότι ευκολότερο αλλά μάλλον ένιωθες δημιουργικός που τα κατάφερες μετά.

Posted via email from KamenaPixel

Δολοφονικά τραπουλόχαρτα.

Όπως τον βλέπω είμαι σίγουρος ότι μπορεί να κάνει όπλο τα πάντα. Δεν ξέρω πόσες φορές γύρισε κάθε σκηνή αλλά εκεί που κόβει το αγγούρι δεν υπάρχει.

Posted via email from KamenaPixel

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23, 2010

Πλανόδιος πωλητής-ζογκλερ

Και αυτό τώρα πως το κάνει; Αυτά βλέπω και με πιάνουν λιγούρες....
Πάντως θα εκπαιδεύσω τη μαμά μου να το κάνει με κεφτεδάκια αυτό, θα είναι τέλειο.

Posted via email from KamenaPixel

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21, 2010

Μερικά ατυχήματα σχετικά με τουαλέτες

Δεν το περίμενα ποτέ μία τουαλέτα να είναι τόσο επικίνδυνη...

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 11, 2010

Ενδιαφέροντα στατιστικά...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 08, 2010

Το πιο γρήγορο πακετάρισμα στην ανατολή.

Οι Αμερικάνοι είχαν τον λούκυ λουκ που πυροβολούσε πιο γρήγορα από τη σκιά του. Οι Κινέζοι έχουν αυτούς τους τύπους που πακετάρουν πιο γρήγορα από ότι πυροβολούσε ο λούκυ λουκ. Λες και τους κάνουν ειδική εκπαίδευση στο κουνγκ φου για να τα καταφέρουν είναι.

Posted via email from KamenaPixel

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 03, 2010

Συγχρονισμένο περπάτημα.

Είχα ακούσει για συγχρονισμένη κολύμβηση αλλά αυτοί οι γιαπωνέζοι (πάλι) το παράκαναν. Δείτε στο βίντεο πόσο σωστά κρατάνε τον ρυθμό και πως κανείς δεν κουτουλάει με κανένα. Μακάρι και στο δρόμο να γινόταν το ίδιο δεν θα χρειαζόταν ποτέ να κάνω μανούβρες για να περπατήσω.

Posted via email from KamenaPixel

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 02, 2010

Πούντο, πούντο το δαχτυλίδι;;;

Πριν μερικές μέρες κυκλοφόρησαν κάποιες εικόνες από έναν τύπο που φτιάχνει δαχτυλίδια από βιβλία. Να τονίσω ότι βρίσκεται στην Αγγλία. Παρότι κάτι τέτοιο είναι ενδιαφέρον από μόνο του(όποιος έχει την παραμικρή ιδέα πως το κάνει ας μας πει και εμάς please πολύ πολύ), εγώ όταν βρήκα το site είχα επικεντρώσει την προσοχή μου στα βιβλία που είχε χρησιμοποιήσει. Έτσι όπως τα διάβαζα μου φάνηκε παράξενο που πέτυχα να γράφει "Dictionary Greek/English". Αμέσως σκέφτηκα πλάκα μας κάνει. Αλλά αυτό ξανάσκασε μύτη παρακάτω. Και όχι μόνο του. Ξεπετάχτηκαν κάτι ελληνικοί τίτλοι με greeklish. Πραγματικά εκεί είχα σκάσει στα γέλια. Δεν ήξερα όμως τι με περίμενε όταν είδα ένα δαχτυλίδι με ένα πρόσωπο πάνω. Αμέσως διάβασα τον τίτλο "Pre-Election Collection". Election είναι οι εκλογές από τα λίγα αγγλικά που ξέρω. Και σκέφτηκα "Πλάκα μου κάνουν!". Τύμπανα παρακαλώ!!!

Είναι ο Γιωργάκης!!!
Παιδιά νέος σεβασμός για τον πρωθυπουργό πλέον. Έχει και δαχτυλίδι. Ευτυχώς που δεν είμαστε στον άρχοντα των δαχτυλιδιών :P
Επίσης για όσους ενδιαφέρονται η σελίδα λέει πως το δαχτυλίδι είναι ακόμα διαθέσιμο. Τρεχάτε!!!

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Αυγούστου 28, 2010

Πως να εξοπλίσετε τον φοιτητή σας 2. Η εκδίκηση.

Πριν περίπου ένα χρόνο είχα γράψει μερικές οδηγίες προς γονείς για το με τι πρέπει να εφοδιάσουν τον γιο τους τώρα που πλέον είναι ένας νεαρός φοιτητής. Επειδή λοιπόν ξαναβγήκαν οι βάσεις και φέτος πιστεύω ότι δεν είναι κακό να την δημοσιεύσω ξανά τη λίστα μαζί με μερικές προσθήκες. Πάρτε και μία το original πριν ξεκινήσουμε. Να ξεκαθαρίσω ότι τα βασικά είναι στο παλιό ποστ. Αυτά τα νέα είναι μικρές προσθήκες.

  • Καρέκλα γραφείου. Πολύ σημαντικό θέμα. Πρέπει να είναι υπερβολικά αναπαυτική γιατί μία φορά το χρόνο που θα κάθεται σοβαρά να διαβάσει δεν πρέπει να κουράζεται. Επιπλέον πόντους παίρνει αν η καρέκλα μπορεί να πάρει και κλήση προς τα πίσω ώστε το παιδί να παίρνει και κάνα υπνάκο πότε πότε.
  • Καρέκλες. Οι πολλές καρέκλες τρώνε χώρο. Αν βρείτε αγοράστε πτυσσόμενες και λίγες, συνήθως οι φίλοι του θα βολεύονται στο κρεβάτι καλύτερα, αν ποτέ πατάνε στο σπίτι.
  • Υπολογιστής. Μην τρελαθείτε και δώσετε άπειρα χρήματα, εκτός και το παιδί είναι gamer οπότε οφείλετε να τον έχετε πλήρως ετοιμοπόλεμο για τα lan party με το καλύτερο μηχάνημα. Κατά τα άλλα όσο μεγαλύτερη οθόνη τόσο καλύτερα και όσο καλύτερα ηχεία ακόμα πιο τέλεια. Γιατί να πληρώνει εισιτήριο στους κινηματογράφους όταν μπορεί κάλλιστα να κάνει την ίδια δουλειά σπίτι του;
  • Μαχαιροπήρουνα. Ανήκουν στην κατηγορία πιάτα αλλά επειδή δεν σπάνε (εύκολα) μπορείτε να πάρετε πολλά. Επειδή και αυτά κάνουν μεγάλες περιόδους να πλυθούν χρειάζονται μεγάλες ποσότητες.
  • Τηλεόραση. Εδώ υπάρχουν διάφορες απόψεις. Άλλοι βλέπουν πολύ άλλοι καθόλου, μερικοί πάλι την έχουν για το playstation. Εσείς θα κρίνετε καλύτερα.
  • Καναπές. Καναπέδες να λέτε. Ιδιαίτερα χρήσιμοι γιατί οι φίλοι του φοιτητή σας που θα κοιμούνται; Ε; Μη τα έχουμε τα παιδιά στο πάτωμα και πάθουν τίποτα.

Άντε και αρκετά έγραψα. Του χρόνου πάλι :P

Posted via email from KamenaPixel

Παρασκευή, Αυγούστου 27, 2010

Επίλογος στις φετινές διακοπές.

Επιστροφή στα πατρινά εδάφη. Απλό δεν ακούγεται; Είναι! Συνήθισα τόσο καιρό να πηγαινοέρχομαι οπότε έχει γίνει μέρος της ρουτίνας το ταξίδι και η αναπροσαρμογή. Μάλλον δεν είναι ότι πρέπει να προσαρμόζομαι κάθε φορά που κάνω διακοπές αλλά ότι είμαι σε μόνιμη κατάσταση μεταβολής οπότε πλέον δεν με ενοχλεί τίποτα.
Ας αφήσω τις "φιλοσοφίες".
Γύρισα. Έλειψα γύρω στον ένα μήνα. Πολλά γίνανε. Θα τα χωρέσω σε τρεις κατηγορίες(γιατί έτσι μου αρέσει).

  1. Οι δύο πρώτες εβδομάδες.

    Όλα ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Έφτασα Κυριακή στο χωριό με αποτέλεσμα να υπάρχει μια γενική χαλάρωση στα πάντα. Να φανταστείτε η μαμά μου δεν με έβαλε να αδειάζω το σάκο με τα ρούχα παρά μόνο μετά από ώρες, σε αντίθεση με άλλες φορές που το πλυντήριο έπαιρνε φωτιά από τα πρώτα δεύτερα που πατούσα το πόδι μου στο σπίτι. Έπρεπε να το θεωρήσω όλο αυτό το πράγμα κακό οιωνό. Την Δευτέρα έμαθα ότι οι γονείς μου αποφάσισαν να βάλουν πλακάκια στην αυλή (σε αυτό ακριβώς το σημείο είπα "γιατί σε μένα πάλι;;;"). Τρίτη πρωί από τις 7:30 χτύπησε το κουδούνι. Είχαν έρθει. Για 3 μέρες το πρωινό ξύπνημα το είχα στο τσεπάκι. Όχι πως είναι κακό, αλλά στις διακοπές θέλω τις ωρίτσες μου και εγώ. Επιπλέον λεπτομέρεια είναι ότι ούτε την τηλεόραση ανοίγαμε γιατί η πρίζα της ήταν κοντά στην πόρτα και βόλευε τέλεια να συνδέουν τα εργαλεία τους. Ευτυχώς και είχα επενδύσει σε απόθεμα βιβλίων. 100 σελίδες το μισάωρο έβγαζα (υπερβολές ως συνήθως αλλά το περνάω το μήνυμα). Κάπως έτσι έφυγε η πρώτη. Η δεύτερη βδομάδα συνοδεύτηκε από περιστασιακά "πάω στο Ηράκλειο για δουλειές" και συγγραφή κώδικα. Αυτόν τον κώδικα ακόμα τον γράφω. Ευτυχώς τα προβλήματα που είχα τότε τα έλυσα, αφού βρήκα ίντερνετ 2 βδομάδες μετά. Αποδείχτηκε περίτρανα ότι χωρίς ίντερνετ δεν βγάζεις δουλειά πλέον. Αυτό μπήκε στους χρυσούς κανόνες μου μαζί με το "Δεν μιλάμε σε αγνώστους και δεν δεχόμαστε καραμέλες από αυτούς". Έτσι πέρασε ο καιρός για να πάμε στο ζουμί των διακοπών μου, το σημείο που περίμενα περισσότερο (5 χρόνια).

  2. Μήλος.

    Το μόνο που έχω να πω είναι "Μία βδομάδα στη Μήλο", όλα τα άλλα είναι σάλτσες. Πήγα με την δεύτερη καλύτερη δυνατή παρέα (η πρώτη θα ήταν να είχα χαρέμι και να πήγαινα με αυτό). Περάσαμε υπέροχα και να πω την αλήθεια στεναχωρήθηκα πολύ που φύγαμε. Ακούτε εσείς; Ξέρετε ποιοι. Ο τρόπος δε που πήγα στη μήλο ήταν σκέτη ταρζανιά. Πήρα το βράδυ από το Ηράκλειο το πλοίο έφτασα 6 παρά στον Πειραιά και έφυγα με το άλλο πλοίο στις 7:30, περιττό να πω ότι ήμουν σίγουρος ότι κάτι θα γινόταν και θα το έχανα το πλοίο, ευτυχώς δεν έγινε κάτι τέτοιο. Τώρα για την Μήλο τι να πω. Ούτε τα μισά μέρη δεν είδαμε αλλά ήταν πάρα πολύ ωραία. Περισσότερο μου άρεσαν οι παραλίες με τα πεντακάθαρα νερά (βλέπε πχ Κλέφτικο) καθώς και η αλλαγή του τοπίου. Στο ένα μέρος μπορεί να ήταν τεράστιοι άσπροι βράχοι αλλού είχε σπηλιές αλλού κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν είμαι καλός στις περιγραφές αλλά πιστεύω καταλάβατε. Μετάνιωσα που δεν είχαμε αμάξι γιατί παρότι έχει λεωφορείο είναι πανάκριβο (1,5 ευρώ σχεδόν όλες οι διαδρομές) και δεν πάει παντού. Αλλά το παν είναι η καλή παρέα. Θα το ξανάκανα, αυτό είναι σίγουρο. Οι φωτογραφίες είναι από εκεί.

  3. Οι τελευταίες μέρες.

    Με τον ίδιο τρόπο που έφυγα γύρισα αλλά ανάποδα. Πάλι 2 πλοία. Η κούραση στο απόλυτο. Γενικά αυτές οι μέρες ήταν λίγο πολύ για να γεμίσει ο χρόνος πριν γυρίσω Πάτρα. Το μόνο καλό ήταν ότι είδα τον αδερφό μου μετά από (για να μετρήσω...) 8 μήνες. Καλά ήταν μπήκα σε ρυθμό σιγά σιγά μετά την απόλυτη χαλάρωση. Το μόνο παρατράγουδο ήταν ο γυρισμός πίσω όπου στο πλοίο όλο το βράδυ είχα ένα γέρο δίπλα μου να φωνάζει ότι πονάει, να βήχει, να βογκάει και για να καταλάβετε ότι απλά ήταν λίγο καριόλης και όχι ότι πράγματι πονούσε έλεγε ότι θα κάνει μήνυση στην εταιρεία γιατί το air-condition ήταν πολύ χαμηλά και κρύωνε, επίσης λίγο μετά το Αίγιο παραλίγο να πατήσουμε ένα τύπο που κοιμήθηκε στο δρόμο να σκοτωθεί αυτός μαζί και όλο το λεωφορείο. Χάρε της ασφάλτου (αν διαβάζεις) άμα νυστάζεις μην πιάνεις τιμόνι άλλη φορά γιατί χέστηκα για σένα τους άλλους που θα πάρεις στον λαιμό σου φοβάμαι.

 

Αυτά. Προχθές ήρθα. Δεν έχω και πολλά άλλα να πω γιατί μετά αρχίζουν οι κουραστικές λεπτομέρειες και δεν ήθελα να σας κουράσω (ελπίζω ελπίζω ελπίζω να το κατάφερα). Μόλις μπω σε μια σειρά σωστή θα έχετε πάλι νέα μου. Προς το παρόν χαιρετώ.

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Ιουλίου 24, 2010

Η τελευταία ερώτηση.

Συγνώμη προκαταβολικά για το κατεβατό(αλλά έχει και άλλο). Το κομμάτι αυτό είναι από ένα κείμενο του Asimov που ονομάζεται "The Last Question". Μου άρεσε πάρα πολύ, ειδικά το τέλος μου φάνηκε ιδιαίτερα έξυπνο, και είπα να το μοιραστώ. Το παρακάτω είναι μόνο η αρχή οπότε αν σας κινεί την περιέργεια απλά μπαίνετε και στην κανονική σελίδα και το διαβάζετε όλο. Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση μου πριν τις διακοπές για αυτό σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι καλες διακοπές καλά να περάσετε κλπ κλπ και αν με δείτε πουθενά ελάτε να μου μιλήσετε :D

The last question was asked for the first time, half in jest, on May 21, 2061, at a time when humanity first stepped into the light. The question came about as a result of a five dollar bet over highballs, and it happened this way:

Alexander Adell and Bertram Lupov were two of the faithful attendants of Multivac. As well as any human beings could, they knew what lay behind the cold, clicking, flashing face -- miles and miles of face -- of that giant computer. They had at least a vague notion of the general plan of relays and circuits that had long since grown past the point where any single human could possibly have a firm grasp of the whole.

Multivac was self-adjusting and self-correcting. It had to be, for nothing human could adjust and correct it quickly enough or even adequately enough -- so Adell and Lupov attended the monstrous giant only lightly and superficially, yet as well as any men could. They fed it data, adjusted questions to its needs and translated the answers that were issued. Certainly they, and all others like them, were fully entitled to share In the glory that was Multivac's.

For decades, Multivac had helped design the ships and plot the trajectories that enabled man to reach the Moon, Mars, and Venus, but past that, Earth's poor resources could not support the ships. Too much energy was needed for the long trips. Earth exploited its coal and uranium with increasing efficiency, but there was only so much of both.

But slowly Multivac learned enough to answer deeper questions more fundamentally, and on May 14, 2061, what had been theory, became fact.

The energy of the sun was stored, converted, and utilized directly on a planet-wide scale. All Earth turned off its burning coal, its fissioning uranium, and flipped the switch that connected all of it to a small station, one mile in diameter, circling the Earth at half the distance of the Moon. All Earth ran by invisible beams of sunpower.

Seven days had not sufficed to dim the glory of it and Adell and Lupov finally managed to escape from the public function, and to meet in quiet where no one would think of looking for them, in the deserted underground chambers, where portions of the mighty buried body of Multivac showed. Unattended, idling, sorting data with contented lazy clickings, Multivac, too, had earned its vacation and the boys appreciated that. They had no intention, originally, of disturbing it.

They had brought a bottle with them, and their only concern at the moment was to relax in the company of each other and the bottle.

"It's amazing when you think of it," said Adell. His broad face had lines of weariness in it, and he stirred his drink slowly with a glass rod, watching the cubes of ice slur clumsily about. "All the energy we can possibly ever use for free. Enough energy, if we wanted to draw on it, to melt all Earth into a big drop of impure liquid iron, and still never miss the energy so used. All the energy we could ever use, forever and forever and forever."

Lupov cocked his head sideways. He had a trick of doing that when he wanted to be contrary, and he wanted to be contrary now, partly because he had had to carry the ice and glassware. "Not forever," he said.

"Oh, hell, just about forever. Till the sun runs down, Bert."

"That's not forever."

"All right, then. Billions and billions of years. Twenty billion, maybe. Are you satisfied?"

Lupov put his fingers through his thinning hair as though to reassure himself that some was still left and sipped gently at his own drink. "Twenty billion years isn't forever."

"Will, it will last our time, won't it?"

"So would the coal and uranium."

"All right, but now we can hook up each individual spaceship to the Solar Station, and it can go to Pluto and back a million times without ever worrying about fuel. You can't do THAT on coal and uranium. Ask Multivac, if you don't believe me."

"I don't have to ask Multivac. I know that."

"Then stop running down what Multivac's done for us," said Adell, blazing up. "It did all right."

"Who says it didn't? What I say is that a sun won't last forever. That's all I'm saying. We're safe for twenty billion years, but then what?" Lupov pointed a slightly shaky finger at the other. "And don't say we'll switch to another sun."

There was silence for a while. Adell put his glass to his lips only occasionally, and Lupov's eyes slowly closed. They rested.

Then Lupov's eyes snapped open. "You're thinking we'll switch to another sun when ours is done, aren't you?"

"I'm not thinking."

"Sure you are. You're weak on logic, that's the trouble with you. You're like the guy in the story who was caught in a sudden shower and Who ran to a grove of trees and got under one. He wasn't worried, you see, because he figured when one tree got wet through, he would just get under another one."

"I get it," said Adell. "Don't shout. When the sun is done, the other stars will be gone, too."

"Darn right they will," muttered Lupov. "It all had a beginning in the original cosmic explosion, whatever that was, and it'll all have an end when all the stars run down. Some run down faster than others. Hell, the giants won't last a hundred million years. The sun will last twenty billion years and maybe the dwarfs will last a hundred billion for all the good they are. But just give us a trillion years and everything will be dark. Entropy has to increase to maximum, that's all."

"I know all about entropy," said Adell, standing on his dignity.

"The hell you do."

"I know as much as you do."

"Then you know everything's got to run down someday."

"All right. Who says they won't?"

"You did, you poor sap. You said we had all the energy we needed, forever. You said 'forever.'"

"It was Adell's turn to be contrary. "Maybe we can build things up again someday," he said.

"Never."

"Why not? Someday."

"Never."

"Ask Multivac."

"You ask Multivac. I dare you. Five dollars says it can't be done."

Adell was just drunk enough to try, just sober enough to be able to phrase the necessary symbols and operations into a question which, in words, might have corresponded to this: Will mankind one day without the net expenditure of energy be able to restore the sun to its full youthfulness even after it had died of old age?

Or maybe it could be put more simply like this: How can the net amount of entropy of the universe be massively decreased?

Multivac fell dead and silent. The slow flashing of lights ceased, the distant sounds of clicking relays ended.

Then, just as the frightened technicians felt they could hold their breath no longer, there was a sudden springing to life of the teletype attached to that portion of Multivac. Five words were printed: INSUFFICIENT DATA FOR MEANINGFUL ANSWER.

"No bet," whispered Lupov. They left hurriedly.

By next morning, the two, plagued with throbbing head and cottony mouth, had forgotten about the incident.

Posted via email from KamenaPixel

Τρίτη, Ιουλίου 20, 2010

Study != Fail...ίσως

Ελπίζω ο τίτλος να μην είναι παραπλανητικός για όσους δεν έχουν ιδέα από C(και την οικογένεια της).
Το πάνω πάνω μέρος της εικόνας είναι η κλασσική "μαθηματική" απόδειξη ότι το να μελετάς ισοδυναμεί με αποτυχία.
Κάτι όμως που δεν είχα σκεφτεί ποτέ(αφού πρόκειται για αστείο δεν έδωσα πολύ σημασία) ήταν αν ισχύει αυτό. Τελικά όπως μας δείχνει και ο δεύτερος "βάνδαλος" ο πρώτος έκανε λάθος και πλέον όσοι επενδύουμε μπορούμε να ελπίζουμε. Δυστυχώς δεν αποδεικνύει αν τελικά είναι καλύτερο να διαβάζεις αλλά μπορούμε να περιμένουμε λίγο καιρό για τα αποτελέσματα του επάνω στο θέμα.

Posted via email from KamenaPixel

Κυριακή, Ιουλίου 18, 2010

Πλησιάζω τις διακοπές και όχι αυτές εμένα...

Πω!
Χρειάζεται ένα γερό ξεσκόνισμα εδώ πέρα. Αλλά ποιος έχει όρεξη τέτοιες μέρες. Όσο πλησιάζουν και οι διακοπές είναι χειρότερα τα πράγματα. Ναι, ακόμα να κάνω διακοπές, αν και πρακτικά δεν κάνω κάτι διαφορετικό από καιρό. Έχουμε μείνει οι τελευταίοι των Μοϊκανών εδώ και μερικές μέρες. Άλλοι φύγανε πριν μερικές εβδομάδες. Άλλοι φύγανε προχθές. Άλλοι ταξιδεύουν αυτή τη στιγμή και στεναχωριέμαι που δεν το ξέχασα και δεν πήρα ένα τηλέφωνο να τους αποχαιρετήσω. Αυτό το θέμα της διπλωματικής τελικά παρότι δεν με άγχωσε ποτέ μέχρι τώρα, κατάφερε να μου καταστρέψει την ψυχολογία. Άλλη μια φορά αναγκάστηκα να κάτσω στην πόλη μέχρι τέλη Ιουλίου και πραγματικά δεν παλεύεται. Άντε να τελειώνουμε πάντως σε λίγο καιρό να ηρεμήσω.
Όμως έχουμε και τα καλά μας εδώ. Σήμερα πήγα στη θάλασσα. Αυτό μου θυμίζει τα "Σκέφτομαι και Γράφω" του στυλ "Πως πέρασα στην παραλία". Καλά ήταν. Είχα να πάω χρόνια. Και μη με πείτε ψεύτη. Πέρυσι είχα τόσους γάμους που στην τελική δεν πρόλαβα να καταλάβω ότι μπήκε το καλοκαίρι. Πρόπερσι είχα καλύτερη (μυστική ;) ) δικαιολογία. Με λίγα λόγια μου είχε λείψει. Δυστυχώς είχε κόσμο. Για αυτό μου θέλω να πηγαίνω σε παραλίες που πάω από μικρός. Έχω σταμπάρει τις πιο ήρεμες. Είδαμε από παππούδες που κάνανε πασαρέλα μέχρι την πιο αργή εισαγωγή στη θάλασσα ever! Επίσης τα highlight. Νούμερο ένα η ατάκα "Θα φωνάξω τον Αρκά να σε φάει". Δεν ξέρω τι έχουν πει στο παιδάκι ή αν ο Αρκάς είναι τόσο τρομακτικός αλλά δεν περίμενα ποτέ να το ακούσω. Νούμερο δύο μία γιαγιά που είδα μετά βίας να μπαίνει στο νερό μόλις ξαναγύρισα να κοιτάξω είχε πάει τόσο μακρυά από την παραλία που έπαθα πλάκα. Ευτυχώς για την ψυχολογική μου υγεία απλά ήταν ομοιότητα στο καπέλο και η γιαγιά άφαντη. Ελπίζω να είναι μια χαρά.
Αυτά. Θα ήθελα πάαααααρα πολύ να ήμουν εκεί από το πρωί να σαπίσω στον ήλιο και στο νερό. Αλλά έρχονται και οι μέρες τους. Που θα πάει; Θα πάρουμε το μερίδιο μας από θάλασσα.

Posted via email from KamenaPixel

Πέμπτη, Ιουλίου 08, 2010

Mouseless

Πολύ ωραία ιδέα.
Δεν μπορώ να χρησιμοποιώ τα "ποντίκια" που έχουν τα laptop. Θα ήταν τέλειο να είχα κάτι τέτοιο.

Posted via email from KamenaPixel

Φωτογράφε.... πρόσεχε!

Αυτό το σύστημα στα αυτοκίνητα που σε βοηθάει στο parking θα έκανε θραύση αν το έβγαζαν για ανθρώπους.

Posted via email from KamenaPixel

Αν η πετρελαιοκηλίδα ήταν πάνω από την Ελλάδα.

Όλοι θα έχετε ακούσει σχετικά με την οικολογική καταστροφή στον κόλπο του μεξικού με το πετρέλαιο. Εγώ νόμιζα ότι τα πράματα δεν ήταν και τόσο τραγικά. Λάθος μου. Μόνο όταν είδα το πόσο μεγάλη είναι η πετρελαιοκηλίδα κατάλαβα πόσο σκατά τα έχουν κάνει. Μέσω της σελίδας http://www.ifitwasmyhome.com/ μπόρεσα να δώ πόση έκταση θα έπιανε αν ο αγωγός ήταν στην Αθήνα. Μέχρι την Ιταλία θα είχε φτάσει το πετρέλαιο. Πραγματικά μεγάλο πρόβλημα. Και δεν μπορώ να δω και άμεση λύση.

Posted via email from KamenaPixel

Τετάρτη, Ιουλίου 07, 2010

Stuff No One Told Me

Πολύ ενδιαφέρον blog. Μπείτε να χαζέψετε λίγο.

Posted via email from KamenaPixel

Παρασκευή, Ιουλίου 02, 2010

Αυτό είναι πωλητήριο.

Δεν υπάρχει αυτό!
Το βρήκαμε σε στάση στο πανεπιστήμιο.

Επίσης να πω ότι αυτή είναι η 333η ανάρτηση μου. Είμαι επίσημα μισά κακός :P

Posted via email from KamenaPixel

Τρίτη, Ιουνίου 29, 2010

Doodle God

Εχθές παραλίγο να μη κοιμηθώ όλο το βράδυ. Και φταίει αυτό το παιχνίδι. Στο Doodle God παίζεις το ρόλο του δημιουργού. Ξεκινάς από τα τέσσερα βασικά στοιχεία και συνδυάζοντας τα πρέπει να φτιάξεις όλα τα υπόλοιπα. Ακούγεται απλό και είναι απλό. Αλλά ο συνδυασμός δεν είναι πάντα εύκολος, ειδικά όταν έχει να διαλέξεις από πάνω από πενήντα διαφορετικά. Μία συμβουλή μόνο, βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και μερικές φορές αφήστε την τύχη να διαλέξει :P

Posted via email from KamenaPixel

Κυριακή, Ιουνίου 27, 2010

Σκύλος ενάντια σε βουβουζέλα.

Ακόμα και τα ζώα δεν το αντέχουν αυτό το πράμα. Εδώ ο κύριος αυτός βρήκε το δάσκαλο του.

Posted via email from KamenaPixel

Σάββατο, Ιουνίου 26, 2010

Σε μία παραλία σε μερικά χρόνια.

Πριν μερικές μέρες μου πέρασε από το κεφάλι κάτι. Μπορεί να το έχετε σκεφτεί και εσείς. Είπα φαντάσου να είμαι σε μερικά χρόνια σε μία παραλία (ναι, η έλλειψη διακοπών δεν με αφήνει να σκεφτώ και τίποτα άλλο) και επειδή μου αρέσει η στιγμή, επειδή περνάω καλά και θέλω να το θυμάμαι, επειδή θέλω να το παίξω έξυπνος για το πόσο καλά περνάω πατάω ένα κουμπί. Τι κουμπί να είναι αυτό; Μήπως είναι το Like του facebook; Μήπως κανένα tweet this; Και που είναι το κουμπί; Μήπως στο κινητό μου; Μήπως στον φορητό υπολογιστή μου; Μήπως στον αέρα; Μήπως όλα είναι στο κεφάλι μου; Εγώ πάντως θέλω να πω σε όλους πόσο ωραίος είναι ο ήλιος και το καταφέρνω. Και οι "φίλοι" μου ανταποκρίνονται. Μέσα σε 5 λεπτά έχω 17 βιντεοκλήσεις, 43 σχόλια για το πόσο ωραίο είναι το τοπίο, 97 διαφημίσεις αντηλιακών και 149 προσκλήσεις σε γκρουπ του στυλ "Αγαπώ την παραλία στον Άγιο Δεν-ξέρω-που-είναι". Διαβάζω μερικά. Απαντάω σε κάποια άλλα. Βρίζομαι με τον κλασσικό επισκέπτη του blog μου που πάντα με κοροϊδεύει και μετά επιλέγω ignore all μήπως κάνω καμιά βουτιά. Ε, μετά από λίγο βαριέμαι έχει πέσει και πείνα και αποφασίζω να πάω σε καμιά ταβέρνα με την παρέα. Ρωτάω και πάλι τους "φίλους" μου. Προλαβαίνω να πάρω μερικές απαντήσεις, όπως "Στου Μήτσου να πας είναι τέλεια" ή "Μη φας ψάρι μόλις διάβαζα για πιθανή μόλυνση της πανίδας στην περιοχή", και μετά τυφλώνομαι. Από παντού γύρω μου ξεπηδούν 557 διαφορετικές φωτεινές διαφημίσεις εστιατορίων, bar, φαστφουντάδικων που αναβοσβήνουν. Δεν γίνεται να μη σε πιάσουν οι διαφημιστές. Ανοίγω τον adblocker και ο ήλιος είναι ακόμα εκεί να με κοιτάει και ευτυχώς εγώ δεν έχω χάσει μόνιμα την όραση μου. Το υπόλοιπο μεσημέρι το περνάμε αραχτοί κάτω από καμία τέντα γιατί να νοικιάσεις δέντρο είναι ακριβό. Πότε πότε μας ενοχλεί η κλασσική ειδοποίηση: "Έχετε 5 μέρες και 7 ώρες ώσπου να γυρίσετε στο γραφείο σας. Παρακαλούμε ξεκουραστείτε.". Αποφασίζω να καταναλώσω 5 νομισματικές μονάδες για να αγοράσω το νέο μπιτάκι που έμαθα ότι κάνει θραύση την τελευταία ώρα και το βάζω να παίζει στο background. Στο τέλος αποφασίζουμε ότι όλα ωραία ήταν. Αύριο μπορούμε να πάμε εικονικά και για ορειβασία να γυμναστούμε λίγο.

Είναι φανερό ότι η χαζοιστοριούλα αναφέρεται στο πως/που θα είναι το ίντερνετ σε μερικά χρόνια. Ελπίζω ότι εδώ θα είμαι και θα το δω. Ελπίζω να μην είναι έτσι.

Έτυχε και έπεσε στα κλικ μου και αυτό εδώ. Είναι οδηγίες για χρήση του ίντερνετ στο 2025 Ρίξτε μια ματιά. Τουλάχιστον στην δική μου ιστορία ο ήλιος είναι σίγουρο ότι υπάρχει ακόμα :P

Posted via email from KamenaPixel

Τρίτη, Ιουνίου 22, 2010

Δεν παίζεις με την βαρύτητα.

Μία ωραία ιδέα για φωτογραφία....
....μπορεί να καταλήξει κάπως έτσι.

Posted via web from KamenaPixel

Κυριακή, Ιουνίου 20, 2010

Να τι συμβαίνει όταν βιάζεσαι να πετάξεις.

Για όσους σκοπεύουν να γίνουν πιλότοι. Ρώσος πρώην πιλότος παραδίδει μαθήματα. :P

Posted via web from KamenaPixel

Παρασκευή, Ιουνίου 18, 2010

Ο χορευταράς.

Δεν υπάρχει ο μικρός...

Posted via web from KamenaPixel

Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2010

Βενζίνα!!!

Πριν λίγο είχα με ένα φίλο μια ανταλλαγή καμένων βίντεο. Περάσαμε από το http://www.youtube.com/watch?v=TeywSgbaDug και http://www.youtube.com/watch?v=S-myfd28A6I&feature=related. Σε κάποια φάση θυμήθηκα και το παραπάνω. Μιλάμε για υπερπαραγωγή. Μπορώ να το ακούω ώρες.

Posted via web from KamenaPixel

Τετάρτη, Ιουνίου 09, 2010

Μια άχρηστη γάτα.

Όποιος ξαναπεί ότι οι γάτες είναι άγρια ζώα, ας δουν αυτό το βίντεο.
Κάποτε είχες γάτα για να κρατάει τα ποντίκια μακρυά. Τώρα τους κάνει και παρέα. Υπάρχουν και άνθρωποι που τα έχουν για κατοικίδια, δεν φταίνε πάντα οι γάτες:P.

Posted via web from KamenaPixel

Δευτέρα, Ιουνίου 07, 2010

Άδειασμα σκέψεων.

Παρεξήγηση; Ελπίζω. Ελπίζω να είναι αυτό. Αν δεν είναι τότε κάποιος μου παίζει ένα παράξενο παιχνίδι.
Μερικές φορές δεν ξέρω τι να πω. Ή να το θέσω καλύτερα ποτέ δεν ξέρω τι να πω, απλά σε κάποιες περιπτώσεις τυχαίνει να μην μπορώ να κρατηθώ και ξεστομίζω πράματα που όταν τα αναλογίζομαι μετά θέλω να πάρω φόρα και να σπάσω το κεφάλι μου.
Αλλά δεν μπορείς να μην πάρεις θέση. Και όταν λέω θέση τις περισσότερες φορές είναι "είτε μαζί μας, είτε με τους άλλους". Δεν έχει ενδιάμεσες καταστάσεις. Το ουδέτερο φορτίο δεν είναι δυνατότητα. Δεν σε αφήνουν. Έχεις να αποφασίσεις και αυτοί σε πιέζουν.
Αν έμαθα κάτι αυτό είναι πως όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο έχεις ήδη χάσει. Όταν σου πουν ότι πρέπει να διαλέξεις σε έχουν δικάσει ήδη. Και μάλιστα είσαι ένοχος. Έπρεπε να είχες σχέδιο από την αρχή. Αλλά τότε όλα φαίνονταν τέλεια και ας έβλεπες το αντίθετο.
Αλλά αυτοί πριν που ήταν;
Βολεμένοι ήμασταν όλοι.
Το να είσαι στάσιμος είναι καλό. Καθένας έχει το χώρο του και δεν θέλει παραπάνω. Μόλις πας να κουνηθείς λίγο οι αντιδράσεις είναι χαώδεις. "Γιατί αυτός και όχι εγώ". Αυτή η σκέψη θα μας φάει κάποτε. Ρε αν θέλεις παραπάνω χώρο ζήτα τον. Μη ζητάς τα πάντα για σένα. Εντάξει, είπα να κουνηθώ λίγο, αυτό δεν σημαίνει ότι εσύ κινδυνεύεις.
Στο τέλος όμως πάντα όλα θα ηρεμήσουν. Δεν γίνεται διαφορετικά. Απλά όταν το πολυπόθητο τέλος συνοδεύεται από εκρήξεις τότε, όπως είναι φυσικό, κανείς δεν το θέλει.
Ευτυχώς για εμένα έχω φάει τόσες πολλές διαφορετικές εκτελέσεις του ίδιου έργου στη μούρη, ώστε τουλάχιστον να έχω μια ήρεμη αντιμετώπιση του προβλήματος, γιατί η περίοδος αυτή είναι περίεργη και με διαφορετικές συνθήκες το αποτέλεσμα θα ήταν άλλο. Θα ήταν χειρότερο, αλλά μόνο για μένα.
Θα πω ότι λέω πάντα. Ότι έγινε, έγινε. Τέλος! Ούτε πίσω γυρίζω. Ούτε νέα λύση θα κοιτάξω να βρω. Γιατί μόνο χειρότερα μπορεί να είναι.

Μπερδεύτηκε κανείς; Δεν πειράζει. Τόσο μπερδεμένος που ήμουν εγώ τις προηγούμενες μέρες οδήγησε στο κείμενο παραπάνω. Και πιστέψτε με ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω τι γράφω.

Posted via web from KamenaPixel

Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010

Γιατί το Open Source έχει νόημα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, από άποψη θέματος και παρουσίασης, που ασχολείται με το γιατί το μοντέλο ανάπτυξης open source λογισμικού έχει νόημα παρότι πολλές φορές δεν υπάρχει χρηματικό κέρδος από αυτό.

Posted via web from KamenaPixel

Τετάρτη, Μαΐου 19, 2010

Κυρίες και κύριοι. Ο Animal.

Η απόλυτη μορφή των muppets. Ο Animal. Εδώ προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από την τραγουδίστρια Rita Moreno.

Posted via web from KamenaPixel

Κυριακή, Μαΐου 16, 2010

Πως να ανακαλύψετε τον καλύτερο σας φίλο.

Πιστεύω ότι η μέθοδος έχει 100% επιτυχία... :P

Posted via web from KamenaPixel

Σάββατο, Μαΐου 08, 2010

Συγνώμη κορίτσια αλλά είναι αλήθεια.

Σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει την αλήθεια. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να ξεχωρίσω τις αποχρώσεις. Και ξέρω και πολλούς άλλους. Ίσως γιατί δεν μου χρειάστηκε ποτέ. Αλλά δεν θέλω και να τις μάθω. Θα μου κάνουν πολύπλοκη τη ζωή. Αντί να διαλέγω ανάμεσα από 4 μπλε μπλουζάκια θα πρέπει να διαλέγω από ένα spindrift, ένα teal, ένα sky και ένα turqoise. Τι λέτε; Χρειαζόμαστε τόσα χρώματα;

Posted via web from KamenaPixel

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Artware Festival 2010 Trailer

Ναι, τα παιδιά του artware χτύπησαν και με trailer.
Δεν έχω λόγια να το περιγράψω. Πολύ καλή δουλειά μπράβο σας.

Και για όποιον δεν θυμάται ας μπει εδώ να μάθει τι παίζει: http://www.artwarefestival.gr/

Posted via web from KamenaPixel

Πέμπτη, Απριλίου 29, 2010

Θέλω ένα αντίγραφο του ίντερνετ τώρα!!!

Τετάρτη, Απριλίου 28, 2010

Εμπνέει ασφάλεια.

Ναι το ξέρω ότι όλοι θέλετε να ταξιδέψετε τώρα με την εταιρία Uzbekistan airways....

Posted via web from KamenaPixel

Τρίτη, Απριλίου 27, 2010

Ω! Κοίτα εκεί. Η Γη.

Ναι, αυτή η κουτσουλιά είμαστε εμείς. Πάντως μου φαίνεται πολύ παράξενο ότι δεν υπάρχουν αστέρια. Υποτίθεται ότι η φωτογραφία προέρχεται από την επιφάνεια του Άρη.

Posted via web from KamenaPixel

Εκεί θα ήθελα να είμαι.

Νομίζω ότι είναι στη Νορβηγία αυτό το μέρος αλλά δεν έχω περισσότερες πληροφορίες.

Posted via web from KamenaPixel

Κυριακή, Απριλίου 25, 2010

Έρχεται το Artware Festival 2010 !!!

Σε λίγες μέρες ξεκινάει το Artware Festival. Το τριήμερο 14-15-16 Μαΐου θα είναι γεμάτο εκδηλώσεις. Μαζέψτε τους φίλους σας και ελάτε στο Κτήριο Β του Πανεπιστημίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσετε τέλεια. Θα υπάρχουν τα πάντα από εκθέσεις κόμικ μέχρι live μουσική. Το event οργανώνεται από φοιτητές του τμήματος Μηχανικών Υπολογιστών και Πληροφορικής που έχουν αφιερώσει χρόνο και κόπο για το καλύτερο αποτέλεσμα. Η εκδήλωση έχει πέντε χρόνια ζωής και γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερη.
Εγώ να πω ότι, σαν θεατής, κάθε χρόνο περνάω πολύ καλά. Στα παιδιά που το οργανώνουν και συμμετέχουν αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τι δουλειά τους, γιατί δεν είναι κάτι που είπαν να το κάνουν στα πρόχειρα αλλά έχουν στρωθεί εδώ και πολύ καιρό στην οργάνωση του.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε φυσικά στη σελίδα του festival --> http://www.artwarefestival.gr/
Μπορείτε να γραφτείτε και στο forum για περισσότερες πληροφορίες.
Αν θέλετε δείξτε και την συμπαράσταση σας και ηλεκτρονικά μέσω του facebook --> http://www.facebook.com/home.php?#!/pages/ArtWare-Festival/248900691415
Ενώ μπορείτε να ενημερώνεστε και μέσω του twitter για τα τελευταία νέα --> http://twitter.com/ArtwareFestival
Για όσους έχουν πρόβλημα προσανατολισμού --> http://maps.google.com/maps/ms?hl=en&ptab=2&ie=UTF8&oe=UTF8&m...

Posted via web from KamenaPixel

Δευτέρα, Απριλίου 19, 2010

Είναι η πειρατεία ο μεγαλύτερος εχθρός της μουσικής βιομηχανίας;

Ξέρετε το torrentfreak;
Είναι ένα blog το οποίο ασχολείται με νέα σχετικά με τα torrent. Μερικές φορές έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα άρθρα. Αυτή τη φορά προσπαθούν να εξηγήσουν ότι η "πτώση" των πωλήσεων δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
Περιληπτικά να πω ότι περιγράφουν πως περάσαμε από το μοντέλο όπου οι πωλήσεις αποτελούνταν κυρίως από CD σε πωλήσεις δεδομένων σε ηλεκτρονική μορφή, και γενικά ότι η απώλεια σε πωλήσεις είναι εικονική.
Καλό είναι να διαβάσετε το άρθρο μιας και είναι ένα θέμα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Εδώ το άρθρο: Is Piracy Really Killing The Music Industry? No!

Περιμένω τις απόψεις σας.

Posted via web from KamenaPixel

Κυριακή, Απριλίου 18, 2010

Σκέφτομαι και δεν γράφω: Πως πέρασα το σουκού.

Βάζουμε μουσικούλα και ξεκινάμε.

Σήμερα έκανα γυμναστική!!!!
Πρέπει να είχα να κουνηθώ τόσο από το πρώτο έτος. Που σε σχετικές μετρήσεις είναι σαν την εποχή των δεινοσαύρων για το σώμα μου. Προς το παρόν το μόνο που νιώθω είναι νύστα.Πιο φιτ δεν νιώθω σίγουρα. Ίσως φταίει που μετά με τα παιδιά χλαπακιάσαμε πίτσες (τι πιο λογικό). Α, δε σας είπα είμαστε πολλοί. Πήγαμε και παίξανε μπάσκετ. Ευτυχώς υπήρχε μια καλή ψυχή και παίξαμε μαζί πινγκ-πονγκ. Δεν το μπορώ το μπάσκετ ρε παιδί μου. Δεν μπορώ να κοιτάω αλλού χωρίς να χάσω τη μπάλα. Όπως θα καταλαβαίνουν όλοι είμαι φυσικό ταλέντο. Καλά ήταν για σήμερα. Αλλά θέλουν να το καθιερώσουν. Άντε να δούμε αν το αυριανό πιάσιμο θα με πείσει να το ξανακάνω. Είμαι ψοφίμι και χαίρομαι.
Βέβαια αυτό  με τη γυμναστική ήταν το κερασάκι στην τούρτα μέσα στο διήμερο.Για αρχή να πω ότι διάβασα. Δύο ολόκληρες ώρες. Τόσο δεν έχω καταφέρει από όταν γύρισα συνολικά. Και το καλύτερο από όλα ήταν το μπόουλινγκ. Νίκησα! Ναι, νίκησα. Πρώτη φορά. Τρομερό συναρπαστικό κλπ κλπ. Θέλω να ξαναπάμε. Ήταν ωραία. Μάλιστα καταφέραμε(ένας μόνος του αλλά του κλέβω το credit) να χαλάσει ένας διάδρομο. Έπαιξε και μετά γιοκ, δεν ξανάβγαλε κορύνες (αυτό γράφετε κορίνες ή κορύνες; γιατί το spellchecking το βγάζει με υ).

Καλά ήταν. Τα κεφάλια μέσα τώρα. Ξεκινάει η βδομάδα.

Η μουσικούλα συνεχίζει και θα συνεχίσει γιατί βαριέμαι...

Posted via web from KamenaPixel

Κυριακή, Απριλίου 11, 2010

Καταθλιπτικό κόμικ, τώρα με ακόμα περισσότερο μπέικον.

Μερικές φορές κάνω και εγώ κάτι παρόμοιους συλλογισμούς. Είναι απίθανο το πόσο πολύ μπορεί να σε "ρίξει" η ψυχρή λογική. Απλά δεν αξίζει να στεναχωριέσαι μερικές φορές.

Posted via web from KamenaPixel

Παρασκευή, Απριλίου 09, 2010

Ένας μικρός απολογισμός. (Ή απλά ένα αράδιασμα σκέψεων πριν πάω βόλτα)

Γύρισα εχθές.

Πάνε και αυτές οι διακοπές.

Για όλα φταίει ο φραπές. (Αυτό το τελευταίο είναι ψέμα αλλά είπα να γίνω ποιητικός ξαφνικά)

 

Σε όποιον έλειψα να σηκώσει το χέρι του. Ωραία. Κατέβασε το τώρα να μην κουράζεσαι.

Αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω το πως τα πέρασα φέτος δεν θα είχα και πολλά λόγια. Βασικά δεν έχω λόγια. Μια εικόνα έχω στο μυαλό μου. Εμένα με το πανίσχυρο μου τηλεκοντρόλ στο χέρι. Αφού δεν το πήρα μαζί μου στον ύπνο καλά ήταν. Μερικούς τους έχω συνηθίσει στο να υπάρχει μία επικοινωνία ηλεκτρονικά όταν εξαφανίζομαι στο χωριό μου. Φέτος όμως έφαγα ένα χαστούκι από τη μοίρα που θα το θυμάμαι. Ακούστε και κλάψτε μαζί μου. Δεν είχα ίντερνετ!!!! Τώρα να πούμε την αλήθεια δεν ξέρω αν ήταν καλό η κακό αυτό. Πάντως όταν κατάλαβα ότι όλο το υλικό που είχα μαζέψει για την διπλωματική μου έμεινε στην Πάτρα(επειδή είμαι βλάκας και το ξέχασα εννοείται) έπαθα ένα ψυχολογικό πατατράκ. Προφανώς η λύση ήταν μία. Να πάω σε κανένα γείτονα που να έχει ίντερνετ και να κάνω δουλειά, αλλά ούτε να τους βλέπω δεν θέλω. Εδώ να κάνω παρένθεση στην παρένθεση και να πω ότι κατά ένα παράξενο τρόπο όλοι όσοι συμπαθώ στο χωριό δεν ξέρουν τι είναι αυτό το ίντερνετ του διαόλου πράματα είναι αυτά δεν ανακατεύονται :P. Εγώ λοιπόν προτίμησα να πάω να στηθώ κάτω από το κέντρο υγείας της περιοχής που έχει τζάμπα ασύρματο. Όπως σταύρωσαν το Χρηστό έτσι στράβωσαν και εμένα όλα αυτά.

Αυτά την πρώτη βδομάδα. Μετά μπήκε μεγαλοβδομάδα με έπιασε η θεία κατάνυξη και πήρα σβάρνα της εκκλησίες και δεν έκανα και πάλι τίποτα. Καλά αυτό ήταν ψέμα αλλά ναι δεν έκανα τίποτα. Βασικά ο χρόνος μου μοιραζόταν μεταξύ του διαβάσματος και του συνδυασμού παππούδες τηλεόραση. Εδώ να ευχαριστήσω όσους μου χάρισαν βιβλία στα γενέθλια μου, ακόμα διαβάζω να ξέρετε αλλά όλα πολύ ωραία. Μιας και αναφέρθηκαν οι παππούδες. Έχω να σας αναφέρω για ένα καινούριο σπορ. Το λένε το παρκάρισμα της γιαγιάς. Κάθε βράδυ, μα ΚΑΘΕ βράδυ ερχόταν το ζεύγος παππούς-γιαγιά στο σπίτι (υποπτεύομαι για να με δουν αλλά ίσως και όχι). Ειδικά αν είχε λειτουργία ερχόντουσαν άφηνε τη γιαγιά ο παππούς και μετά την έκανε με ελαφρά, από εκεί και το παρκάρισμα. Σε αυτή τη φάση λοιπόν καθόντουσαν και δεν μιλούσαν επί ώρες. Κόντευα να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Επίσης μία άλλη τρομερή ιστορία ήταν όταν τρίτη μέρα που έχω έρθει χτυπάει η πόρτα. Σηκώνομαι με την τσίμπλα στο μάτι και να ο παππούς. "'Ακόμα κοιμάσε; Σήκω να σε δούμε λίγο." Σηκώθηκα. Έκατσα στην τηλεόραση. Έκατσε και ο παππούς δίπλα. Και κοιμήθηκε! ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ! Τον πήρε ο ύπνος. Αυτό μου το έκανε και ένα μεσημέρι και είχα εγκλωβιστεί στον καναπέ. Φρίκη. Αλλά δεν πειράζει καλά ήταν. Δεν τους παρεξηγώ (πλέον), αρκεί να μη με ξυπνήσουν ξανά.

Γενικά αυτά έγιναν μέχρι την Κυριακή του Πάσχα. Καλά μιλάμε για την αποθέωση εκεί τη μέρα. Έκανε και γαμώ τους καιρούς, μέχρι και αρνί σουβλίσαμε (ο ξάδερφος ε μην περιμένετε από εμένα τέτοια). Βγήκα για λίγο από το κουβούκλιο. Μετά μέχρι να φύγω τους απόσπασα το πισί μαζί με το στικάκι του ίντερνετ για να τους βάλω antivirus κλπ, και έτσι είχα λίγα ιντερνετ πάλι πίσω. Να δηλώσω εδώ δημόσια πως όσο και να μπήκα στον πειρασμό δεν τους πέρασα linux. Ο λόγος ήταν ότι δεν είχα cd μαζί αλλά την άλλη φορά θα τα σβήσω τα παραθύρια που έκανα τρεις μέρες να βγάλω άκρη με τα προβλήματα που είχαν.

Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες. Δυστυχώς δεν πήγα καμία βόλτα. Όχι πως πάω ποτέ γιατί διακοπές για εμένα είναι κάτι μακρυά από πολυκοσμίες αλλά ίσως πάλι να έπρεπε να το κάνω. Βέβαια επειδή έχασα τους αριθμούς με την αλλαγή κινητού δεν γινόταν αυτό με την καμία. Οπότε σόρρυ από όσους δεν πήρα να πω χρόνια πολλά και ξέρουν ότι δεν θα τους τα πω από κοντά. Οι υπόλοιποι να ξέρουν ότι προτιμώ να τα λέω από κοντά.

 

Αυτά. Θα τα πούμε ελπίζω σύντομα.

Posted via web from KamenaPixel